Thursday, 24 December 2015

Kuiergaste voor Kersfees

Die afgelope drie dae het drie verskillende geveerdes hul opwagting in ons erf gemaak. 'n Kwêvoël, janfrederik en 'n lyster. Elkeen met sy eie unieke persoonlikheid en maniere. Die Kwê het 'n paar vriende saamgebring en hulle het hulself tuisgemaak op die vygie en aan die dooie, droë blommetjies begin kou.



Hulle was baie woelig en ek het my verwonder aan hul amper "vraatsige" maniere!


Janfrederik is natuurlik my gunsteling der gunstelinge en ek het myself al wysgemaak dat 'n dag net liefliker as gewoonlik gaan wees as ek vir janfrederik iewers te siene kry! Kyk net hoe pronkerig stap hy hier rond op soek na lekker vet wurmpies in die grond.

Ek het al baie keer gehoor die kraaie gaap so warm is dit. Wel, vandag het ek gesien hoe 'n lyster gaap. Dis 38 grade en die son vat dooierus. Nie 'n teken van reën nie. Geen wonder ou geelbeklystertjie sit en gaap so gesellig hier op die muur nie!
Miskien is dit juis 'n teken dat heerlike reëns op pad is, wie weet? Nietemin, die verskillende voëls wat ons daagliks besoek, verskaf ure en ure se kykgenot op hierdie snikhete somersdae.
En ons sê dankie daarvoor!

Geseënde Kersfees!


Mag hierdie Kersseisoen vol vreugde en liefde vir jou wees!

.

Saturday, 19 December 2015

Janfiskaal (Lanius collaris)

W&N waterverf in my Natuurjoernaal – Janfiskaal in my tuin (Tarlton, Gauteng, Suid Afrika)

Janfiskaal, Laksman of Karnalliebyter – al drie name verwys na een en dieselfde swart en wit voëltjie, wat ondanks sy kleinte ’n grootte aanneem wat buite verhouding met die werklikheid is!

Dit is wel so dat janfiskaal af en toe ander kleiner voëlspesies, soos lemoenduifies en mossies, jaag en vang. Die prooi word blitsig van agter af ingevlieg en agter die kop doodgebyt.

Maar janfiskaal vang nie sommer elke dag vir homself ’n voël nie. Dit is eintlik net wanneer daar rasend-honger kleintjies in die nes is dat dit gebeur. En wie kan ’n dier of voël veroordeel wat goed vir sy kleintjies sorg? Ek self was baie kwaad vir my Laksmannetjie nadat sy my Janfrederik se kleintjies uit die nes gesteel het, maar met vier kleintjies wat sy so groot gesukkel het om gevoer te kry, het ek eintlik heeltemal verstaan en het haar baie gehelp deur stukkies maalvleis vir haar op die voertafels te sit. Die hele kroos het naderhand geweet dat, as ek verskyn, gaan hulle gevoer word!


Friday, 27 November 2015

Voëls in ons tuin

Om die geveerdes dop te hou, 'n nuwe kuiergas elke nou en dan te sien, 'n gelukskoot-foto te kan neem wat mooi duidelik uitkom en om dan bàie meer te wete te kom van dié besoeker, dit is pure plesier! En dit het die afgelope jaar in 'n heerlike stokperdjie ontaard waaroor ek net dankbaar kan wees.
 Nou anderdag sien ek vir die eerste maal sedert ons hier woon 'n koningrooibekkie. Wat 'n lieflike ou dingetjie is dit nie! Later sien ek nog een, die nie-broeiende mannetjie. Hy verskil van bg. broeiende mannetjie in heelwat opsigte:
’n Broeiende mannetjie is onmiskenbaar; hy is swart aan die bokant met ’n wit agternek en onderste dele, ’n rooi snawel en verlengde stertvere. As die broeiseisoen verby is, begin hy nes sy wyfie lyk: bo-op dofgeel, onder ligkleurig en met ’n duidelik gestreepte swart-en-dofgeel kop. 




Jy kan die mannetjie en wyfie egter onderskei deur na die snawel te kyk; die mannetjie se snawel is rooi en die wyfie s’n is bruin. Onvolwassenes is ’n effekleurige bruin. Koningrooibekkies is aggressiewe voëls wat ander spesies wegjaag by voerplekke. Hulle vreet hoofsaaklike sade, maar sal ook insekte vreet, en bly in grasveld, savanne, struikgewasse, tuine en parke. (Wikipedia) 

Ek voel uiters bevoorreg dat ek beide dié mannetjies hier in ons tuin kon raaksien. Ek wonder waar die wyfie is en of hulle dalk 'n nes naby het. 


Hierdie is 'n dikbekwewer. 'n Mooi voël wat ook nog selde in ons tuin gesien is. Die mannetjie is sjokoladebruin, het 'n wit vlaggie op die vlerk en 'n wit kol op sy voorkop. Sy nes lyk amper soos dié van 'n geelvink. Dit is immers familie van hom.
Rooivink. Maklik om raak te sien. So 'n helderrooi jassie is tog te pragtig. Kleinerig. Swart pens en swart gesigmasker.  Onder is 'n jonger vink. Hulle word later heeltemal rooi met 'n swart kop.

Onder: Paradysvlieëvanger, 'n wyfie. Die mannetjie het twee lang stertvere. Dis presies die tweede keer dat ek dié pragtige voël in ons tuin gewaar.Wat 'n groot voorreg is dit nie! Die eerste keer het ek selfs 'n vers daaroor geskryf: 

Vere

Op ‘n dag soos vandag
kom speel paradysvlieëvanger 
wegkruipertjie tussen groen blare 
langs my slaapkamervenster -
sy stert hang lang oranje linte,
swiepswaai tussen die takke
soos hy vlieg en draai
en sy helder liedjie sing
wat warm vreugdes bring
op ‘n dag soos vandag
Elizabeth Kendall ©


Saturday, 7 November 2015

Kuiergaste

Vandag was 'n warm dag. Selfs kwikstertjie het 'n oomblik by die waterbak kom sit. Tortelduif was omtrent in droomland, sy het heerlik weggedommel in die laat middagson. En lyster met sy geel snawel het ook kom kuier!
Kyk hoe mooi.....almal met hul grys klere aan!


Sunday, 25 October 2015

Ons mossies

Ja ons s'n! Hulle nes is reg bokant ons koppe as ons 'n tydjie maak om in die koelte langs die rondawel te gaan sit en ontspan en oor die dag se gebeure gesels. Ons mossies. 'n Mannetjie en 'n wyfie. Lieflik. 

 Hier is die wyfie met 'n happie in die snawel. 

Die nes is klaar, nou is dit tyd om eiers te lê en te broei. Sommer net hier naby. 

Monday, 19 October 2015

Net 'n mossie

'n Klein en baie bekende bondeltjie vere. 'n Mossie. 'n Valetjie, 'n wyfie. So mooi. So eenvoudig. So uniek. Sy kom sit op die tuinbruggie se reling 'n paar treë van my af. Dis eers toe ek die foto op my rekenaar aflaai dat ek die wurm in haar bekkie sien. Ek sou my hande bakhand om haar wou vou, ek sou haar sagte koppie wou streel. Ek kyk na die foto met groot waardering. Ek skryf 'n paar sinne op my blog. Ek bou vir my mossiewyfie 'n monument. 'n Prentjie vol hoop. 


Saturday, 10 October 2015

Seagulls in Gauteng?!


Not far from us, about 22km, lies the gold mining town of Randfontein, about 45 km west of Johannesburg (South Africa). Every time we visit Uncle Harry's Roadhouse in Randfontein, what amazes me, is the fact that you can find flocks of Seagulls there, 600km from the coast!

Seagulls are scavengers and will basically land and stay in a place where there is food. I was told by BirdLife SA that seagulls are not necessarily associated with the sea – it’s just their name that is. The gulls that decided to stay in Randfontein were probably on their way somewhere when they discovered Uncle Harry’s Roadhouse. The owner, Jimmy Pappas, says there used to be hundreds of the birds at the roadhouse and they would always feed them left over hamburgers and chips. At one point the birds would only eat the chips with barbeque sauce! But last year he noticed fewer birds and was worried they may have been poisoned by contaminated water the mines pump out, but he’s not sure. He says they normally come around towards and during winter, so we will have to wait and see next winter.


These Randfontein gulls often pass over my garden and if I call and wave my arms, they will circle and come down lower to see what I might have on offer. But every time they've passed by, I've had no bread or snacks with me, so they soon realise there's nothing for them and then move on. To where...?

Something I didn’t know, is that Seagulls are most closely related to the terns (family Sternidae) and only distantly related to auks, skimmers, and more distantly to the waders. But whoever they are related to, I personally would categorise them with Crows, one of my favourite, most intelligent birds! The same as crows, most gulls will take live food or scavenge opportunistically. And their love for man-made “junk food” defies belief! They will go to ANY length for some tasty hot potato chips with tomato sauce!


Whenever I go down to the coast, one of the highlights of my visit is feeding the seagulls. They look at one with definite, calculated intention, and they seem to anticipate your next move before you even know what’s it’s going to be, snatching the food as it leaves your fingers. I also love the way they land right next to you, so close that you can see the pupil in their eye, without any apparent fear, yet poised for instant flight should you make an ominous move.


And here’s the thing – I travel down to Ballito, on the North Coast of KwaZulu Natal, South Africa, a few times during the year, but I have to go to Durban or further North up the coast to St. Lucia to find the seagulls – there are no seagulls in Ballito! And yet they are up here in Gauteng, 600km from the coast, a real mystery.

.

Sunday, 4 October 2015

Somer- en sonskynstories


Dis warm. Die voëls weet dit. Die honde weet dit. Ons weet dit. Dis somer in Suid-Afrika. 'n Hittegolf met temperature van 32 grade en meer tref die binneland. Almal snak na asem en soek maniere om af te koel. Toe ek na buite kyk vanoggend, sien ek hoe hierdie tortelduifie dooierus in die waterbak vat. 'n Geluksalige uitdrukking in die ogies.  Ek was sommer lus om haar te gaan geselskap hou! 

Die rooikophoutkapper wat altyd nogal skugter is om te naby aan ons te kom, het ewe kordaat kom water soek in die honde se drinkbak, 'n paar treë vanwaar ons gesit en hom dopgehou het.  
Gelukkig was ek betyds om 'n foto te kon neem. Ek verwonder my altyd aan sy sterk, dik snawel. Met hierdie snawel kan die rooikophoutkapper nie alleen die vrugte waarvoor hy lief is, uitmekaar skeur nie, maar selfs ook neute kraak. 



Nie te lank nadat die mooie rooikophoutkapper weggevlieg het nie, het tortelduif weer haar verskyning gemaak. Die water was heerlik. Kyk hoe tap dit teen haar krop af. Ek kon nie help om aan die woorde te dink wat ek iewers op die internet gelees het nie:  As gevolg van die ongewone geluid van die voëls se roep in die bos word daar gesê dat die roep van die duif in die oggend is: "werk haaarder, werk haaarder", en in die aand sê die roep: "drink laaager, drink laaager."

Saturday, 3 October 2015

Daar is nuwe lewe in die tuin!


Dis vroeg-somer en al wat 'n hoender en 'n voël is, is broeis! Kiep sit al vir twee weke op 'n kamma-eier (ek verwyder al die eiers aangesien ek nie nog hoenders wil hê nie en gee vir hulle 'n golfbal wanneer broeisgeit hulle tref!)


'n Paar weke terug het ek opgelet dat die Fiskaallaksman op haar nes sit en hierdie keer het ek die nes  fyn dop gehou om te sien wanneer die die kleintjies uitkom. 'n Week of so terug het ek uiteindelik die kleintjies gesien. Eintlik meer gehoor as gesien, die geraas wat hulle maak om gevoer te word is oordowend! En Mama Fiskaal het haar hande vol hierdie seisoen, sy het sommer drie!

Lekker rustig na 'n vet sprinkaan, gee hierdie enetjie glad nie om dat ek so naby is nie!

Magie vol, ogies toe!


My Janfrederik (Cape Robin-chat - (Cossypha caffra) het laat-September 2 eiers gelê en vanoggend was ek vreeslik opgewonde toe ek sien sy dra maalvleis wat ek op die voertafel sit aan na die nes. Terwyl sy weg was, het ek gou nader gesluip en 'n paar foto's geneem en daasy! twee van die pragtigste, kleinste Janfrederikkies!


Nou's dit net 'n geval van hoop die Fiskaallaksman sien nie die kleintjies nie, maar gelukkig voorsien ek genoeg kos vir haar en haar kleintjies and hopelik het sy nie nodig om in enige neste te gaan rondkrap nie!


Die Lyster (Karoo Thrush) is ook besig om grasse op te dra na die takke in die Wit Karee en die Mynahs sit ook op eiers binne in die nok van die grasdakkie bo-oor my hek - 'n doring in my vlees, want hulle verwyder al die gras, maak gate oral en bowendien rand hulle al wat 'n klein voëltjie is in die tuin aan. Volgende op my lys is om die grasdakkie te laat regmaak en toe te span met ogiesdraad, hopelik sal hulle trek en 'n nuwe tuiste vind!



My twee Bosduiwe (Speckled pigeon - Columba guinea of African rock pigeon) het alreeds laat-winter twee kleintjies gehad en hulle is nog steeds hier rond saam met die ouers maar sal binnekort vertrek en hul eie area gaan uitsoek. Meer as een paartjie in 'n tuin is moeilikheid soek - hulle is uiters morsige voëls, soos alle duiwe, en dis 'n daaglikse taak om die stoep skoon te maak. Maar ek voel vreeslik geseënd dat ek twee het wat my tuin (eintlik my dak!) gekies het en hier bly.

.

Thursday, 24 September 2015

Amethyst Sunbird female

Swartsuikerbekkie [Afrikaans]

W&N watercolour on Bockingford 300gsm

Black Sunbird or Amethyst sunbird, female, feeding on the Kniphofia (Red Hot Poker) flowers in my garden (Tarlton, Gauteng, South Africa).

I have these beautiful Sunbirds in my garden throughout the year, but during winter, spring and early-summer, when all the Aloes and Kniphofias are flowering, I am blessed by their regular daily visits to feed on the sweet nectar. As soon as I hear their soft little little tweets, I'm out with the camera or the sketch-book, hoping to get a good capture. Flightly little things they are, not so easy!

The Amethyst Sunbird, also called the Black Sunbird (Chalcomitra amethystine) mainly occurs in Africa south of the equator. Its natural habitat is dry savannah but it is extremely fond of gardens. It goes out of its way to visit a large clump of nectar-bearing plants. Here in my garden, it feeds on nectar from the Aloe, Kniphofia, Halleria lucida (Tree fuchsia) and a nectar mix in one of my bird feeders. It’s diet is supplemented with insects and often hawks flying insects from the trees or bushes, also gleaning them from leaves and branches. Nectar is obtained either from flowers or from garden feeders, which it uses readily (note that in feeding experiments it was found to prefer sucrose rather than sugar).

This Sunbird is not threatened, in fact, its range has increased recently due to the spread of wooded gardens.

.

Monday, 21 September 2015

Janfredrik, mossies en nog meer besoekers

Elke dag bring sy eie verrassings. Ons kuiergaste oor die naweek het gewissel van uiters gewild tot minder geliefd. 
 Ons vorder! Janfrederik sit nog nie op my sitkamerbank nie, maar hy vlieg nie meer weg as ek 'n paar treë van hom af staan nie. Sy meelwurms lê en wag op die plankie, 'n spesiale bederf-dis waarmee ek hom nader lok. Mooiste ou voëltjie in die tuin. Verseker. 
 Mossie maar man! 'n Bondeltjie vere wat heeldag lank vrolike wysies fluit. 
 Rooivlerkspreeu is ook deesdae 'n gereelde besoeker. Heelbo op die rondawel se dak maak hy hom tuis en bekyk die wêreld vandaar. 


O rooivlerkspreeu,
ek hoor jou lied,
‘n diep verhaal
van warm verdriet...
Ek hoor jou klae,
jou stemklank soos in kinderdae,
en soek dan hier,
dan daar,
tot ek jou op die tak gewaar,
allenig op die eiketak,
so somber-swart,
so windverward!
Die reënbui en die winterkou...
die berg is toe van wolkegrou,
die stormweer smoor
jou klagte dood:
bo in die berg is hongersnood.
Die donker kom,
die stormwind fluit-
my hart herhaal
‘n honderd maal
die smeking van jou stemgeluid!
O rooivlerkspreeu,
so somber-swart,
so noodverward,
ek hoor jou in die noordewind.
O bedelaar-kind,
verstom, verkluim,
in raaisel-dom
van kouer, wrede
wêreldruim!
D.F. Malherbe. 


 Dis nie net Janfrederik wat van 'n stukkie kaas hou nie, kyk hoe gelukkig lyk mossievroutjie met haar vonds! 

Die Indiese spreeu of Common Myna. (Engels) Nie die gewildste voël op aarde nie. Die rede? Navorsing en menige ooggetuies vertel van Indiese spreeus wat inheemse voëlspesies  aanval en selfs hul eiers uit hul neste gooi.

Saturday, 19 September 2015

The Cape Robin-chat in my house

Camera : Canon EOS 550D
Taken in my kitchen at 5.23am


I must tell you about this Obsessive Compulsive Cape Robin chat (Cossypha caffra) that has decided that my kitchen is the best place here in Tarlton (South Africa). He also wanders through the house as if he’s been doing it his whole life. And no, he’s not a pet, but I have named him Robbie.

He arrived in my garden early in 2012 and little did I know that he’s a totally peculiar character – he actually seems to prefer the indoors to the out-doors. Entering through the front door which is always open, he’ll spend hours wandering from room to room, sometimes walking, sometimes flying. His favourite spot, however, is standing in front of my stainless steel dustbin in the kitchen, flying up at his reflection, as one sees birds doing to motor car mirrors, coming back frequently from his other trips through the house to once again challenge himself in the shiny dustbin.

He has learnt what my whistle means when I fill the bird feeders and I can now actually whistle from anywhere inside the house and he will actually come in and have a look if anything is on offer. I specially put minced meat on a plate for him in the kitchen and he visits throughout the day, having his fill and finishing the lot. And for months now I’ve been trying to get a picture of him in the house and finally, one morning, he posed for me in the kitchen!

I feel absolutely blessed that he has chosen my home to be peculiar in and last year he acquired a wife, both who often visit my kitchen now.

The Cape Robin-chat is a resident breeder in southern and eastern Africa from Kenya south to Namibia, Zambia, Zimbabwe, South Africa, Lesotho and Swaziland. It is a common species at forest edges and in scrub, fynbos, karoo, plantations, gardens and parks.

Robbie sitting on one of the rafters in the lounge. It was pretty dark and as I was trying to focus, my zoom lens was chattering and whirring and pulling in and out, trying to focus, and by the time I had captured this, he had flown into the kitchen.





Robbie sitting on my Victorian Balloon-back chair





 Robbie merrily singing his song while I'm taking photos!

::



.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...